Jana Tereblanche
Om ’n kongres met ongeveer 50 sprekers, verskeie uitstallers en honderde kongresgangers te reël, is ’n bietjie soos om ’n groot koor te dirigeer: almal het dieselfde einddoel, maar nie almal kom op dieselfde noot in nie.
Van die eerste e-pos af begin die dans: onthou om te registreer en te betaal, bevestig asseblief jou onderwerp, stuur asseblief jou bio, gebruik asseblief die PowerPoint-templaat, laat weet asseblief of jy ’n tafeldoek nodig het, stuur asseblief jou aanbieding betyds. Party mense antwoord binne minute: volledig, vriendelik en met alles aangeheg. Ander antwoord ná die derde herinnering met die helfte van die inligting en ’n ligte sweempie verrassing dat daar ooit iets gevra is.
En tog is dit juis hierdie verskeidenheid wat ’n mens oor mense laat nadink. Sprekers, uitstallers en kongresgangers beweeg almal deur dieselfde groot masjien van reëlings — maar elkeen beleef dit uit sy eie hoek. Vir die een is dit net ’n vorm om in te vul. Vir die ander is dit ’n uitstalruimte wat moet werk. Vir die spreker is dit ’n aanbieding wat op die regte plek, op die regte tyd en op die regte skerm moet verskyn. Vir die organiseerder is dit alles tegelyk.
Die meeste mense is gelukkig ongelooflik positief en gewillig om saam te werk. Ander is bloot gejaagd, oorlaai of onbewus van hoeveel klein ratte moet draai voordat ’n kongres se eerste noot kan weerklink. En soms leer ’n mens dat “net gou” selde net gou is.
Die mooiste deel het egter ná afloop gekom. Die positiewe terugvoer was oorweldigend: boodskappe oor die gasvryheid, die reëlings, die gees, die inhoud, die venue, en die ervaring as geheel. Dit was ’n voorreg om te hoor dat mense die werk agter die skerms raakgesien en opreg waardeer het.
’n Opvallende les was dat dit dikwels die mees ervare sprekers en rolspelers was wat die tyd geneem het om waarderend terug te skryf. Dis amper asof hulle, juis omdat hulle al baie groot platforms gesien het, beter verstaan hoeveel mense, ure, lyste en laaste-minuut-planne agter so ’n kongres lê. Hulle weet ’n suksesvolle kongres gebeur nie toevallig nie; dit is die somtotaal van honderde klein reëlings wat iemand moes onthou.
Op die ou end was die kongres vir my nie net ’n geleentheid oor en vir Afrikaanse onderwys nie. Dit was ook ’n meesterklas in mense, maniere en spanwerk. Ek het weer besef dat nederigheid en professionaliteit dikwels hand aan hand loop. Dit wys nie net op ’n verhoog, by ’n uitstallingstafel of in ’n vol saal nie. Dit wys ook in ’n tydige antwoord, ’n volledige e-pos, ’n woord van waardering en ’n eenvoudige dankie.
Want uiteindelik gaan ’n goeie koor nie daaroor dat elke stem dieselfde klink of selfs op dieselfde noot begin nie. Dit gaan daaroor dat elke stem sy plek ken, die ander respekteer en sy deel met oorgawe doen sodat iets groter as die som van die individuele stemme kan ontstaan. Miskien is dit ook die geheim van ’n geslaagde kongres.
